Wet van Parkinson

Herkomst van de theorie

C. Northcote Parkinson formuleerde de op waarneming gebaseerde wet in zijn boek Parkinson's Law: The Pursuit of Progress (London, John Murray, 1958). Parkinson stelde vast dat de omvang van het Britse imperium afnam terwijl het ambtelijk apparaat van het Britse imperium in omvang toenam. De oorzaak hiervan was volgens Parkinson tweeledig:

• Een manager wil, in plaats van meer rivalen, meer ondergeschikten.
• Een manager creëert werk (ze houden elkaar bezig).

De wet van Parkinson is in algemene bewoordingen als volgt te formuleren: de vraag naar iets zal zich altijd aanpassen aan de maximale beschikbaarheid ervan.

Kern van de theorie

In de wereld van projectmanagement, en in het bijzonder van projectplanning, is de Wet van Parkinson aldus te herformuleren: het werk (van een taak) dijt uit naar de beschikbare tijd (om een taak te realiseren): "Work expands to fill the time available for its completion."

Gebruik van de theorie

De wet kan worden toegepast bij het plannen van alle activiteiten in een project: Schat een activiteit niet te lang in, want het is zeker dat deze tijd gebruikt gaat worden. De wet geeft aan dat een te ruime inschatting negatieve gevolgen heeft voor de totale doorlooptijd van een project én voor de kosten van een project.

Samen met het studentensyndroom en multi-tasking behoort de wet van Parkinson tot de belangrijkste valkuilen in het projectplanningsproces (zoals beschreven door Goldratt).

Literatuur:
Goldratt, E, De zwakste schakel Het Spectrum 2007